Waarom ik VigiGym heb gebouwd:
Het verhaal van een solo-ontwikkelaar

Er is een frustratie die alleen sporters kennen. Je rondt een goede training af — de gewichten voelen goed, techniek zit goed, energie is er — en je loopt de gym uit zonder je ook maar één getal te herinneren dat je hebt opgetild. Dus schat je de week daarna. En de week daarop. En langzaam, zonder het te merken, begint de vooruitgang te stagneren.

Dat was ik. Jarenlang. Ik was begin twintig begonnen met trainen en had alles op papier bijgehouden — oefeningen, gewichten, sets, herhalingen. Twintig jaar later, toen de eerste apps kwamen, heb ik er veel uitgeprobeerd. De meeste waren oké. Sommige zelfs bruikbaar. Maar geen enkele voelde ooit honderd procent goed. Te overladen, te traag, of volgestopt met sociale functies die ik nooit had besteld. Elke keer dat ik de app in de gym opende, werd ik eerst afgeleid door iemands voortgangspost voordat ik mijn eigen set kon loggen.

Dus deed ik in 2024 wat ontwikkelaars doen als ze niet vinden wat ze zoeken: ik bouwde het zelf.

Die app is VigiGym.

De eerste keer dat ik code schreef

Het was ergens in de jaren tachtig. Ik weet het nog precies: de roltrap naar beneden naar de kelder van ons warenhuis, en daar stond hij. Een computer, aangesloten op een televisie — een Commodore, een VC20, denk ik. En als je op het toetsenbord tikte, verschenen de letters op het scherm.

Ik kende spelcomputers. Ik had arcadespellen gespeeld. Maar dit was iets totaal anders. Je drukte niet alleen op knoppen om een figuurtje te bewegen dat iemand anders had ontworpen. Je kon zelf commando's schrijven. Je kon creëren. De volledige draagwijdte van dat woord begreep ik nog niet. Maar ik voelde dat er iets verschoof.

Al snel had ik mijn eigen C64. Een vriend van me was gegrepen door hetzelfde virus. Samen maakten we onze eerste sprites — pixel voor pixel, commando voor commando. Ik herinner me nog precies het moment waarop ons Superman-sprite diagonaal over het scherm vloog, van linksboven naar rechtsonder. Twee tieners die iets hadden laten vliegen dat ze zelf hadden gemaakt. Magisch is het enige woord dat past.

Dan kwamen de weekenden: deur dicht, kamer, Happy Computer. Ik tikte de listings van de maand over — pagina's code, regel voor regel, letter voor letter. Wie kan zich dat vandaag nog voorstellen? Ik begreep niet altijd wat ik kopieerde. Maar als het programma draaide en het scherm iets deed wat het daarvoor niet kon — dan begreep ik alles wat telde.

Soms schreef ik programma's tijdens de les op papier, als de stof te langzaam ging. Dan was niets urgenter dan thuiskomen en ze meteen uitproberen. Als de code precies zo liep als ik me had voorgesteld aan mijn bureau — die voldoening was compleet.

Op een gegeven moment kwam de Atari ST, daarna de Amiga. Ik programmeerde minder en ontdekte iets anders: hoe computers eruit konden zien. Grafisch ontwerp. Eerste 3D-renderings. In 1994 zat ik voor het eerst achter een Mac en werd er meteen verliefd op — geen onnodig ingewikkelde instellingen, geen drempels tussen idee en uitvoering. Gewoon direct creatief zijn. Ik werd een Photoshop-expert. En toen kwam het internet, en daarmee een heel nieuwe wereld om in te bouwen.

"Ik wilde iets bouwen dat van mij was. Niet voor een briefing, niet voor een deadline — maar omdat ik een probleem had dat opgelost moest worden."

Training begon altijd op papier

Het codeverhaal en het fitnessverhaal liepen het grootste deel van mijn leven parallel. Mijn eerste pogingen met training had ik al als tiener gedaan. Maar in het Wachbataillon klikte er iets. Lichamelijke discipline is niet alleen een kwestie van gezondheid — het verandert hoe je in je vel zit. En in alles wat daarna komt. Fitness, leerde ik, is ook medicijn voor de ziel.

Daarna begon ik serieus te liften. Mijn ouders stonden me toe om een kleine fitnessruimte in te richten in de kelder. Niets groots — maar genoeg om te werken. En ik documenteerde elke sessie met de hand: drie sets van tien herhalingen, elke oefening, elk gewicht, op papier, week na week. Zo zag ik hoe ik sterker werd. Dat notitieboekje was precies, betrouwbaar en volledig van mij.

Jarenlang was dat papier het beste trainingstool dat ik had. Toen kwamen de apps, de een na de ander, elk met de belofte het papier te vervangen. Ik zocht een workout tracker en trainingsschema die net zo eerlijk aanvoelde als dat notitieboek. En die kloof — tussen wat ik van een tracker wilde en wat er bestond — sloot zich nooit echt.

De frustratie bleef. En op een gegeven moment begon ik mezelf een vraag te stellen die ik daarvoor nooit serieus had gedacht: Wat zou ik bouwen als ik kon programmeren? Het antwoord kwam meteen. De middelen om het te realiseren, nog niet.

De iPhone, de AI en een Python-spelletje

Toen kwam het internet — en was ik opnieuw gefascineerd door wat er opeens mogelijk was. Ik leerde webdesign van de grond op, met een teksteditor, zoals je dat toen deed. Geen slepen en neerzetten, geen visuele builder. Opmaak, structuur en een browser die je vertelde als je iets fout had gedaan. Programmeren in de echte zin was het niet. Maar ik begreep de architectuur eronder — hoe systemen verbonden zijn, hoe data stroomt.

Toen kwam de iPhone en veranderde alles opnieuw. Hetzelfde gevoel als in die kelderwinkel destijds — iets volkomen nieuws dat de regels herschreef — keerde terug. Het was ook de tijd dat ik, na een lange pauze, weer begon te liften. En ik deed wat je dan doet: ik zocht een app.

Er waren er veel. Ik heb de meeste geprobeerd. Maar ik heb DE app nooit gevonden die me honderd procent aansprak. Sommige waren te ingewikkeld. Sommige spraken me visueel niet aan. Sommige zaten vol met functies die ik nooit had besteld en niet kwijt kon raken. Ik trainde. Ik trackte. En op een gegeven moment stopte ik met zoeken naar een app en noteerde ik mijn workouts gewoon in Apple Notities.

Dat zegt eigenlijk alles over de staat van die app-categorie.

Toen kwam het AI-tijdperk — en ik was weer gefascineerd. Dezelfde fascinatie als destijds in het warenhuis, dezelfde als bij de eerste iPhone. Mijn zoon, toen tien jaar oud, kwam met een voorstel: laten we samen een spel programmeren. Ik was sceptisch of AI dat echt aankon. Ik zei toch ja.

We bouwden een Breakout-kloon in Python. Eenvoudig, functioneel, klaar. En iets in mij, dat een tijdje stil was geweest, werd weer actief. Ik was verslaafd.

Op een middag lag ik in de zon, en de gedachte kwam met ongewone helderheid: Waarom geen workout-app schrijven? Een goede. Eenvoudig, snel, gefocust — precies wat ik altijd had gezocht en nooit had gevonden. Ik verdiepte me in Xcode en Swift. Ik werd officieel Apple Developer. Goed besteed geld.

Hoe leerde Achim Loobes SwiftUI — en waarom telt ervaring meer dan syntax?

Ik wil eerlijk zijn: ik heb SwiftUI niet van de grond af geleerd. Ik heb Vibe Coding gedaan — AI gebruikt als gereedschap om te realiseren wat ik in gedachten had. Wat me enorm heeft geholpen, was het fundament eronder: decennia ervaring met code, scripting, systeemarchitectuur. Ik wist hoe dingen werkten. Ik moest alleen leren hoe je ze uitdrukt in Apples wereld.

Apples ecosysteem kende ik trouwens heel goed — als gebruiker sinds 1994, als Photoshop-expert, als iemand die op de Mac heeft gewerkt zo lang als die bestaat. Wat ik niet kende, was de ontwikkelaarskant: hoe SwiftUI datastromen intern afhandelt, de eigenaardigheden van Xcode, het specifieke denken dat je nodig hebt om animaties echt native te laten aanvoelen. Dat was nieuw. De rest kende ik.

En ik had iets wat veel jongere ontwikkelaars niet meebrengen: niet alleen geduld en drive, maar echte ervaring. Ik weet hoe UI en UX moeten werken. Ik weet waar complexiteit de gebruiker overweldigt en waar het hem beschermt. Dat is geen framework dat je kunt leren — dat bouw je op door de jaren heen. Elke keer dat ik vastliep, hoefde ik alleen maar te denken aan de laatste keer dat ik mijn deadlift-gewicht moest schatten. Dat was genoeg.

Waarom heeft Achim Loobes VigiGym écht gebouwd?

De specificaties voor VigiGym waren brutaal eenvoudig: een set loggen in minder dan drie seconden. Dat was de poolster. Als het openen van de app, het vinden van de oefening en het loggen van een set langer duurde, had ik gefaald.

Elke andere beslissing volgde hieruit. De precisieschuifregelaar voor gewichtsinvoer — omdat het typen van cijfers met zweeterige vingers op een touchscreen een kwelling is. De modulaire builder voor supersets, reuzensets en dropsets — omdat echte atleten zo trainen, en de meeste apps ze als randgeval behandelen. De spiergroepvisualisatie — omdat weten welke spieren je deze week echt hebt getraind, je trainingsplanning fundamenteel verandert.

En de afwezigheid van bepaalde functies was net zo bewust als hun aanwezigheid. Geen sociale feed, omdat ik niet iemands post wil zien als ik midden in een set zit. Geen verplicht cloudaccount, omdat mijn trainingsdata van mij zijn. Geen AI-coach, omdat ik lang genoeg getraind heb om te weten wat ik nodig heb — ik heb alleen een tool nodig die me zonder wrijving laat werken.

De eerste versie heette nog SimplyGym. Maar hoe meer ik keek naar wat er al bestond, hoe meer de naam opging in de massa. Ik had iets eigens nodig. Ik liep een lange lijst kandidaten door. Uiteindelijk bleef VigiGym over — afgeleid van vigilantie, waakzaamheid. Het vermogen om aandachtig te zijn voor wat je doet, op het moment dat je het doet. Je kunt het ook als afkorting lezen: Vision, Intuition, Growth, Intelligence. Maar de kern is vigilantie. Dat is wat ik van deze app eiste.

Wat me verraste toen ik de app publiceerde

Ik had verwacht nerveus te zijn. Dat was ik eigenlijk niet. Ik had maandenlang elke interactie, elke randcase, elke animatietiming getest. Toen VigiGym live ging in de App Store, had ik er meer vertrouwen in dan in alles wat ik in mijn professionele loopbaan ooit had gepubliceerd — omdat ik tegelijk ontwikkelaar en meest veeleisende gebruiker was.

Wat ik niet had verwacht, waren de beoordelingen. De eerste kwamen uit Duitsland, wat logisch was — ik ben Duits, mijn netwerk zit daar, de vroege zichtbaarheid was lokaal. Maar binnen een paar weken verschenen downloads uit Frankrijk. Nederland. Zweden. Mensen die ik nooit had ontmoet, in gyms waar ik nooit was geweest, die VigiGym verkozen boven tientallen alternatieven.

Elke download voelde betekenisvoller dan welk klantproject dan ook. Het was van mij. Ik had het gebouwd omdat ik het nodig had. En blijkbaar was ik niet de enige die het zo zag.

En toen was er een moment dat ik nog lang zal bijblijven. Iemand was zo overtuigd van VigiGym dat hij het eerste abonnement afsloot. Geen vriend, geen bekende — een volslagen vreemde, ergens daarbuiten, die de app gebruikt, hem goed vindt, en beslist: dit is mij iets waard. Ik stond even stil. Daarna bleef het daar niet bij.

"Toen iemand in een ander land VigiGym voor het eerst opende om zijn training bij te houden, stond ik even stil. Een Commodore-64-kind uit Rheydt had iets echts uitgebracht. Dat verveelt nooit."

Wat er hierna komt

VigiGym is een levend project. De 1.0 was het fundament — de kern workout-tracking, de modulaire builder, 242 oefeningen, Apple Watch integratie. Maar er komt meer: progressive overload tracking, diepere analyses en functies die ik elke keer ontdek als ik naar de gym ga.

Ik volg wat ik een Monozukuri-aanpak noem — een Japanse filosofie gericht op meesterschap in het ambacht van maken. Het doel is niet om functies snel te leveren. Het gaat erom elke functie pas toe te voegen als ze precies goed is, als ze naadloos integreert, als ze het geheel verbetert zonder te raken aan wat al werkt.

Als je op zoek bent naar een workout tracker die erop vertrouwt dat jij weet wat je doet — geen betutteling, geen sociaal lawaai, alleen precisie — dan is dat VigiGym. Dat was het altijd al.

Ik ben nog niet klaar. Jij ook niet.

Veelgestelde vragen

Klaar voor het volgende niveau?

Gratis downloaden. Slimmer trainen.

Achim Loobes

Solo-ontwikkelaar, sporter en de man achter elk pixel van VigiGym. Begon in 1982 met programmeren. Traint nog steeds. Publiceert nog steeds. Woonachtig in Mönchengladbach.