Waarom VigiGym
geen toetsenbord gebruikt

Zweterige handen. Licht trillende vingers na een zware set. Handschoenen. In die situatie open je een workout tracker en wordt er van je verwacht dat je gewicht en herhalingen intypt op het toetsenbord van je smartphone. Dit is geen design — dit is een geduldstest. VigiGym heeft het toetsenbord daarom volledig uit het trainingslog verwijderd en reserveert het alleen voor notities.

Waarom het toetsenbord het verkeerde gereedschap is in de sportschool

Een smartphonetoetsenbord is gebouwd voor tekstberichten, niet voor krachttraining. De toetsen zijn klein, de invoervelden nog kleiner. Onder normale omstandigheden werkt dat. In de sportschool niet.

Na een werkset zijn de handen vaak vochtig. De fijne motoriek neemt af. Wat normaal een reflex is, wordt een taak. Veel apps onderschatten dit. Ik heb het zelf talloze keren meegemaakt.

Het gevolg: je typt verkeerd, corrigeert, zoekt de juiste waarde, typt opnieuw. Drie seconden worden twintig.

Sliders voor smalle bereiken, wiel voor brede bereiken

De oplossing was geen compromis. Ze kwam voort uit een concrete analyse van de invoersituaties die zich tijdens de training voordoen.

Sets bewegen zich in een smal bereik: 1 tot 6. Herhalingen: 1 tot 20. Voor deze spanwijdten is een slider het juiste instrument. Eén aanraking, dan naar links of rechts vegen. Nauwkeurig zelfs met handschoenen, betrouwbaar zelfs met trillende vingers.

Gewichten beslaan een groter bereik — 20 kg tot 200 kg afhankelijk van de oefening en voortgang. Hier is een wiel de betere keuze: je scrolt continu, de waarde stijgt gelijkmatig, je komt snel waar je wilt zijn. Bovendien hebben gewichten tussenstappen van 0,5 kg die herhalingen en sets niet vereisen.

Beide invoerelementen hebben één ding gemeen: ze hebben maar één aanraking nodig om te activeren. Geen toetsenbord dat opent. Geen velden die je eerst moet aantikken en dan leegmaken.

Hoe de juiste invoermethode werd gevonden

Dat sliders en een wiel uiteindelijk de oplossing werden, was geen vanzelfsprekendheid. Ik heb met meerdere varianten geëxperimenteerd voordat de huidige interface ontstond. De oude screenshots maken dat duidelijk: vroege versies van VigiGym werkten met klassieke tekstvelden, stepper-elementen en andere benaderingen die op papier goed werken, maar onder echte trainingsomstandigheden snel hun grenzen bereiken.

Tegelijkertijd rees de vraag hoe het invoerelement moest verschijnen. Twee opties lagen op tafel: een modaal venster dat het hele scherm overneemt, of een sheet — een paneel dat van onderaf omhoogschuift terwijl de rest van de context zichtbaar blijft. Het sheet heeft hier een duidelijk voordeel. Je ziet nog welke oefening je aan het loggen bent, waar je bent in je training, wat de vorige set was. De context blijft behouden. Dat is belangrijk in de sportschool, waar de aandacht toch al verdeeld is.

Waarom knopgrootte geen bijzaak is

De meeste apps die ik analyseerde vóór de ontwikkeling van VigiGym hadden één ding gemeen: bedieningselementen die te klein waren. Knoppen die volstaan voor normaal schermgebruik falen zodra de precisie afneemt.

In VigiGym zijn alle interactieve elementen in het trainingslog bewust groot. Niet alleen omdat het er beter uitziet — al was dat altijd onderdeel van de aanpak, want ik heb VigiGym ontworpen als een app die prettig oogt — maar omdat het moet werken in de sportschool. De app wordt gebruikt onder echte trainingsomstandigheden, niet aan een bureau.

Dat klinkt vanzelfsprekend. Het is het niet.

De plaatsing en grootte van elke knop zijn gebaseerd op de wet van Fitts: hoe groter het doelwit en hoe korter de afstand ertoe, hoe sneller en nauwkeuriger het wordt geraakt. In de context van de sportschool betekent dit concreet: hoe groter de knop, hoe lager de foutmarge bij hoge hartfrequentie en verminderde fijne motoriek. Dit is geen theorie — het is meetbaar. Kritieke acties in VigiGym zitten waar de duim ze het betrouwbaarst bereikt onder belasting: groot, onderaan het scherm, zonder duimgymnastiek.

De wet van Hick heeft ook het volledige UX-ontwerp van VigiGym beïnvloed. Hoe meer opties een gebruiker tegelijk ziet, hoe langer een beslissing duurt. VigiGym toont in het trainingslog alleen wat relevant is voor de huidige set. Al het andere treedt terug.

Wat dit in de praktijk betekent: drie seconden per waarde per set

De belofte van VigiGym is een trainingslog in drie seconden. Sliders en wiel zijn de technische kern van die belofte.

Je opent de actieve set. Je stelt gewicht, herhalingen en sets in met één veegbeweging elk. Je bevestigt. Klaar. De app verdwijnt uit je aandacht. Het ijzer wel.

Dat is geen marketingzin. Het is het resultaat van een ontwerpfilosofie die ik, Achim Loobes, solo-ontwikkelaar van VigiGym, consequent heb aangehouden vanaf de allereerste commit: de app dient de training, niet andersom.

"Effectiviteit en efficiëntie waren nooit optimalisatiedoelen die achteraf werden toegevoegd — ze waren het eigenlijke uitgangspunt."

Achter die uitspraak schuilt meer dan een ontwikkelaarsvoorkeur. Elke functie, elke knop, elke interactie in VigiGym moest dezelfde vraag beantwoorden: brengt het je sneller en betrouwbaarder bij je doel, of staat het in de weg?

Mijn overtuiging als ontwikkelaar is deze: een workout tracker en trainingsplanner is goed wanneer je hem nauwelijks opmerkt. Niet omdat hij onzichtbaar is, maar omdat hij zo natuurlijk in de flow past dat het je nooit zou opvallen dat het ook anders zou kunnen. Dat is het gevoel dat VigiGym nastreeft. In de sportschool. Onder gewicht. Met zweterige handen.

Veelgestelde vragen